Gorące tematy: Ryszard Opara: „AMEN” Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
374 posty 956 komentarzy

GEOPOLITICA & DINTORNI – Włoski punkt widzenia

RAM

O angielskim rodowodzie mafii włoskich

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

«Upadek dominacji angloamerykańskiej powinien zostać użyty do likwidacji tych tajnych stowarzyszeń paramasońskich, które od 2 wieków korodują tak włoskie Południe jak i całe Włochy...

 

Mafia, camorra i 'ndrangheta, czyli jak Anglicy zarazili mafiami włoskie Południe

Mafia, camorra e ‘ndrangheta: come il Meridione (e l’Italia) fu infettato dagli inglesi
  
 
 
Federico Dezzani        9 marca 2017        tłum. RAM
 
 
«Sycylia i mafia», «Kampania i camorra», «Kalabria i 'ndrangheta» są skojarzeniami banalnymi, używanymi często po to, by przedstawić całe Włochy jako kraj mafijny i przeżarty zbrodnią – a co za tym idzie zasługujący na umieszczenie go na marginesie systemu międzynarodowego czyli wśród państw na wpół upadłych.
 
Z problemem istnienia mafii Włochy zmagają się od roku 1861. Od tamtego czasu przeprowadzone zostały tysiące badań, napisano tysiące książek i opracowano tysiące analiz ekonomicznych i socjologicznych.
 
Postawmy pytanie: Czy zjawisko mafii można rozpatrywać w kategoriach geopolitycznych? Czy z olbrzymiej i bezkształtnej ilości materiału dotyczącego mafii, możliwe jest wydobycie prawdy o niej?
 
Mafia, camorra i 'ndrangheta są tajnymi stowarzyszeniami paramasońskimi, które na początku XIX wieku, w celu destabilizacji Królestwa Obojga Sycylii zostały na Południu Włoch zaszczepione przez Anglików. Od momentu zjednoczenia Włoch, tajne związki użyte zostały do podminowywania tak Państwa Włoskiego jak i neutralizowania jego polityki na Morzu Śródziemnym.
 
 
Mafie i masoneria spekulacyjna: Jak Londyn obalił Królestwo Obojga Sycylii
 
W naszej niedawnej analizie na temat dwulecia 1992 – 1993 (które zadecydowało o zakończeniu Pierwszej Republiki Włoskiej i rozpoczęciu Drugiej) mówiliśmy o mafii – rozmontowując dominującą opinię (na temat tegoż krytycznego w historii Włoch okresu) i stwierdzając, że powodem masakr na Sycylii i na półwyspie włoskim nie była bynajmniej konfrontacja świata przestępczego z Państwem w związku z ustawą 41 bis (o zaostrzonym rygorze więziennym dla mafiozów), ale o wiele obszerniejszy i ambitniejszy plan, przy pomocy którego «specjaliści od koronkowej roboty» zapragnęli przeprojektować mapę ekonomiczną i polityczną Włoch, włączając je w ramy Nowego Porządku Świata.
 
 
 
Artykuł o dwuleciu 1992 – 1993:
 
Włochy w rękach «speców od koronkowej roboty» - część II
 
 
Przypomnijmy, że zabójstwo europosła Salvatore Limy ma związek z mającymi się (w owym roku) odbyć wyborami prezydenckimi we Włoszech, natomiast morderstwa popełnione na sędziach Giovanni Falcone i Paolo Borsellino są analogicznymi upomnieniami wysłanymi tak w kierunku włoskiego Parlamentu, jak i włoskiego sądownictwa, by zatrzymały się na «wyspowym» szczeblu dochodzeń –  bez zagłębiania się w relacje pomiędzy mafią Cosa Nostra i tajnymi służbami NATO.
 
Odnośnie bomb, do wybuchu których doszło we Włoszech w roku 1993 – są one "smarem", który anglofilom z jachtu «Britannia» ma umożliwić demontaż oraz wyprzedaż IRI (włoskiego holdingu państwowego) oraz reszty przemysłu państwowego.
 
 
W tymże kontekście, mafia jest narzędziem oligarchii atlantyckiej, używanym do osiągnięcia celów, które są wręcz przeciwne interesom mafii. Faktycznie, jest faktem, że sezon masakr poważnie osłabił mafię Cosa Nostra, której potencjał, podczas trwania strategii napięcia (lata 1992 – 1993) został poważnie nadwyrężony. Mafię prawie że wypatroszono.
 
Poszerzając analizę, z pewnością można stwierdzić, że posługiwanie się światem przestępczym przez Angloamerykanów nie ogranicza się do akcji wyjątkowych. Wprost przeciwnie – wydaje się, że jest ono stałą w historii Włoch.
 
Dwulecie 1992 -1993 opowiedzieliśmy (w poprzednich artykułach) w sposób wyczerpujący. Zajmijmy się dziś przeglądem innych –  kluczowych dla historii Państwa Włoskiego – okresów, weryfikując w nich ewentualną obecność i aktywność mafii.
 
 
16 marca 1978 roku: Uprowadzenie Aldo Moro
Zostało udowodnione, że w porwaniu prezydenta Demokracji Chrześcijańskiej – winnego – swym otwarciem na Włoską Partię Komunistyczną – zakłócania dotychczasowego porządku międzynarodowego – wzięła udział 'ndrangheta.
 
Co więcej, Raffaele Cutolo – szef organizacji mafijnej o nazwie Nuova Camorra Organizzata poświadczył, że mógł uratować Aldo Moro, gdyby nie fakt, iż jego inicjatywie sprzeciwiły się tajne służby.
 
 
AUDIO: Raffaele Cutolo opowiada o swym kontakcie ze służbami specjalnymi w sprawie uratowania Aldo Moro:
 
12 grudzień 1969: Masakra na Piazza Fontana w Mediolanie
Zamach, który zapoczątkował tzw. «strategię napięcia» został dokonany przez prawicową organizację wywrotową (której przewodniczył Franco Freda) w ścisłym kontakcie z 'ndranghetą'.
 
 
27 pażdziernik 1962: Zabójstwo polityka i managera państwowego Enrico Mattei
To Cosa Nostra – na lotnisku Fontanarossa w Katanii dokonała sabotażu samolotu, w wyniku czego zginął – niewygodny dla «Siedmiu Sióstr» – prezydent włoskiego przedsiębiorstwa państwowego – ENI.
 
 
 
1943: Lądowanie wojsk angloamerykańskich na Sycylii
Tym, kto ułatwił zdobycie wyspy był mafioso Lucky Luciano, a szefowie mafii Cosa Nostra wzięli udział w podpisaniu tzw. rozejmu z Cassibile, który to akt zatwierdzał zakończenie działań wojenych pomiędzy Włochami i aliantami.
 
 
1860: Lądowanie Giuseppe Garibaldiego w Marsali
Decydujący wkład do tzw. «wyprawy tysiąca» wnieśli «i picciotti», czyli mafiozi najniższej rangi, których błogosławił i chronił Londyn.
 
 
Czym więc są: mafia, camorrai 'ndrangheta? Dlaczego pojawiają się one we wszystkich fragmentach historii Włoch, stojąc u boku Londynu i Waszyngtonu? Z jakiego powodu, często, mają one relacje ze tajnymi anglosaskimi stowarzyszeniami masonerii spekulacyjnej?
 
Na temat przestępczości zorganizowanej, która od roku 1861 trapi Południe Włoch przeprowadzono tysiące dochodzeń sądowych i parlamentarnych, napisano tysiące książek, nakręcono tysiące filmów fabularnych oraz dokumentalnych. Z mafii żyją nie tylko gangsterzy, ale również tzw. «działacze antymafijni», od których roi się w sądach; pisarczyki w stylu Roberta Saviano i najrozmaitsi księża (Dezzani ma na myśli przyjaciela Bergoglio – ks. Luigi Ciotti i jemu podobnych), intelektualiści oraz moraliści, którzy grawitują wokół tzw. «walki z mafią». (...)
 
 
O Robercie Saviano:
 
"Gomorra": Przypadek plagiatu prasowego
 
Jak zauważył sędzia Giovanni Falcone, prawdziwa natura mafii włoskiej wykazuje silne podobieństwa do chińskich Triad, zorganizowanej przestępczości tureckiej i japońskiej Yakuzy.
 
Posługując się rutynową metodą porównywania sytuacji do siebie podobnych, optyką bardziej historyczną niż dziennikarską, oraz podejściem geopolitycznym – koniecznym do zidentyfikowania czynników oddziałujących na danym obszarze oraz zakresu ich interesów – opracowaliśmy naszą definicję mafii, camorry i 'ndranghety.
 
Struktury, o których mowa są tajnymi stowarzyszeniami paramasońskimi o charakterze przestępczym. Są jak najprawdziwszymi sektami, będącymi odpowiednikami lóż angielskich i amerykańskich i to już od zarania ich istnienia, tj. od początków wieku XIX.
 
W tym momencie należy stwierdzić, że powyższa prawda jest doskonale znana osobom «wtajemniczonym», (tj. szefom mafii, politykom, Wielkiemu Wschodowi Włoch, CIA, MI6, itd., itd.), często rozpoznawana i czasami wspominana przez uczciwych sędziów i poważnych badaczy. (...)
 
Zacznijmy od podstawowego pytania: Dlaczego w latach '10 i '30 XIX wieku, mafie rozwijają się w trzech południowych regionach włoskich prawie że jednocześnie?
 
Najczęstsze odpowiedzi – te mające na celu spuszczenia zasłony na zjawisko – są natury socjologiczno – ekonomicznej i powtarzają się obsesyjnie od roku 1861 do dnia dzisiejszego. Mówią one o zacofaniu Południa, o spuściźnie dominacji hiszpańskiej, o obecności latyfundiów, mentalności populacji, rozpowszechnionej niedoli i nędzy oraz im podobnych.
 
Są to odpowiedzi wprowadzające w błąd: dochód na mieszkańca w Królestwie Obojga Sycylii był podobny do dochodu osiągalnego na obszarze reszty Włoch, bieda na Południu przypominała warunki panujące w niektórych częściach Piemontu i Wenecji Euganejskiej – które jednakże nie zrodziły przestępczości zorganizowanej.
 
Pod dominacją hiszpańską znalazła się również jak najbardziej ucywilizowana Lombardia oraz takie południowe regiony Włoch (będące jeszcze biedniejszymi od stref naszego zainteresowania) jak Molise i Basilicata, które nie zaznały mafii powstałej w dwóch bogatych stolicach Królestwa, tj. w Palermo i Neapolu.
 
By odkryć faktyczne korzenie mafii należy zanurzyć się w historii. Odłożenie na bok analiz pseudo-ekonomicznych umożliwia rozszyfrowanie oddziałujących sił i aspektów geopolitycznych  epoki.
 
Podobnie do sytuacji, w której wykazaliśmy, że ISIS i samozwańcze Państwo Islamskie jest niczym innym jak narzędziem w rękach Angloamerykanów, służącym im do bałkanizacji Bliskiego Wschodu (i jego podziału wzdłuż "uskoków" etnicznych i religijnych), a nie spontanicznym rezultatem fundamentalizmu islamskiego lub naturalnego skutku tzw. «reżimów dyktatorskich».
 
Na przełomie XVIII i XIX wieku, w wyniku wojny między rewolucyjną Francją i innymi monarchiami europejskimi, świat zaczyna płonąć. Rewolucja francuska – w przebiegu której Londyn odegrał decydującą rolę (wystarczy przypomnieć takich "anglofilów" jak Honoré Mirabau, Markiz de La Fayette czy Philippe Égalité) – wykorzystana zostaje przez Anglików do zlikwidowania Francji jako wielkiej potęgi morskiej, poszerzenia angielskiego panowania w Indiach oraz wzmocnienia hegemonii Anglii w kluczowej części świata, tj. na Morzu Śródziemnym (w perspektywie połączenia go za pośrednictwem Kanału Sueskiego z Morzem Czerwonym i Oceanem Indyjskim).
 
Królestwo Neapolu – wobec naporu francuskich wojsk rewolucyjnych – zmuszone jest do otwarcia swych portów flocie angielskiej. Nie zdaje sobie sprawy wówczas, że krokiem tym podpisuje wyrok śmierci na siebie.
 
Faktycznie, Anglicy lądują na wyspie z zamiarem pozostania na niej także po zakończeniu wojny, by w ten sposób zainstalować się na strategicznym Południu włoskim, strzegącym Morza Śródziemnego.
 
Przez pewien okres, Anglicy stają się nawet gospodarzami Królestwa. Kiedy Francuz Joachim Murat zdobywa Neapol, król Ferdynand IV ucieka na Sycylię, gdzie chroniony jest przez Anglików i gdzie lord William Bentinck rządzi wyspą jako rzeczywisty dyktator.    
 
Sięgamy w ten sposób do korzeni organizacji Cosa Nostra. Michele Pantaleone – wielki znawca problemu pisze:
 
«Rozbójnictwo, powszechne tak na Sycylii, jak i na pozostałym terytorium południowych Włoch, ograniczało się do działalności band źle skoordynowanych i często wrogich sobie (...). Jedynie po roku 1812, kiedy władza feudalna praktycznie rzecz biorąc zostaje zniesiona, rozbójnictwo w formie gangów przyjmuje, można powiedzieć, funkcję społeczną. Zostało w sposób historyczny udowodnione, że mentalność mafijna pojawiła się wraz z powstawaniem cieszących się złą sławą stowarzyszeń zbrojnych, utworzonych przez baronów sycylijskich w roku 1813 w celu obrony praw feudalnych. (...) Tak więc, w przedziale czasowym 1812 – 1850 – wykształca się mentalność mafijna, której epicentrum stanie się prowincja palermitańska. Stamtąd – oddalając się od stolicy na wschód – przybierze formy mniej wyraziste».
 
Rok 1812 jest datą cytowaną we wszystkich podręcznikach dotyczących mafii. To w owym roku «dyktator» lord William Bentinck, w porozumieniu z baronami sycylijskimi (tymi samymi baronami, którzy tworzą wspomiane wyżej «stowarzyszenia zbrojne», będące zapowiedzią przyszłej mafii), narzuca królowi – znajdującemu się na wygnaniu w Palermo – przyjęcie Konstytucji sformułowanej na wzór angielskiej.
 
Dziwne są te wszystkie «stowarzyszenia», «klany» i «sekty», od których, od roku 1812 zaczyna się roić na Sycylii.
 
Struktury, o których mowa w szczególny sposób przypominają masonerię spekulacyjną – którą Anglicy zaszczepiają wszędzie tam, gdzie się pojawiają – charakteryzujacą się tajnością, statutami, zróżnicowanymi stopniami wtajemniczenia, poziomami nieznanymi dla członków nienależących do nich, rytuałami inicjacyjnymi oraz obowiązkiem wzajemnej pomocy.
 
Co więcej, członków mafii cechuje przekonanie o byciu «arystokracją występku – uznaną, chołubioną i szanowaną» - a nie pospolitymi bandytami, dokładnie tak, jak w przypadku masonów, definiujących się «arystokratami ducha», w przeciwieństwie do dawnej magnaterii – czyli posiadaczy szlachetnej krwi. Słowo «mafia» oznacza w niektórych dzielnicach Palermo - «piękny, śmiały i dumny».
 
Tzw. «Restaurazione» przywraca Ferdynanda IV na tron w Neapolu. Staje się on w owej chwili Ferdynandem I Obojga Sycylii. Król nie traci czasu i w roku 1816 unieważnia Konstytucję napisaną przez Anglików, postrzeganą przez niego jako perfidne zagrożenie dla królewskich prerogatyw. Faktycznie, tajemnicze sekty przestępcze – zarazki zasiane przez Anglików, promieniujące z peryferii Neapolu i Palermo w kierunku pałaców baronów i innych osobistości, wzrastają w siłę i korodują Królestwo Obojga Sycylii od środka. Tworzą Państwo w Państwie. W mniej niż 50 lat, w zdecydowany sposób przyczynią się do upadku Państwa Burbońskiego.
 
Według pisarza Marc'a Monnier (1829 – 1885), między rokiem 1820 a 1830 pojawia się w Neapolu tajemnicza sekta paramasońska, określona jako “bella società riformata”, zajmująca się działalnością nielegalną – przyszła camorra, która w roku 1842 napisze dla siebie swój pierwszy statut, definiując w nim najrozmaitsze stopnie afiliacji – na wzór wolnomularstwa: od stopnia «giovanotto onorato», poprzez «picciotto di sgarro», po rangę «camorristy», itd.
 
W tym samym czasie, po drugiej stronie Cieśniny Messyńskiej, mafia sycylijska znajduje się na zaawansowanym etapie rozwoju. W roku 1828, prokurator Agrigento pisze o istnieniu organizacji posiadającej ponad 1000 członków, należących do różnych szczebli hierarchii, «zjednoczonych niezachwianą przysięgą nieujawniania nigdy jakichkolwiek okoliczności ich działań». To samo ma miejsce w przypadku kalabryjskiej 'ndranghety.
 
W roku 1848 Londyn podpala Europę, jak zwykle używając do tego celu pasu transmisyjnego w postaci mafii spekulacyjnej. Wybucha tzw. «Wiosna Ludów», po której zaistnieją dalsze spiski – od praskiego z roku 1968 po arabski z roku 2011.
 
Na Morzu Śródziemnym Anglicy działają na rzecz odłączenia Sycylii (od Królestwa Burbonów) – będącej (dla każdej odbywającej się w tamtej części Europy operacji militarnej i politycznej) strategicznym awanpostem. Baronowie – ci sami, którzy zarządzają niesławnymi «stowarzyszeniami zbrojnymi» buntują się przeciwko Ferdynandowi II i ogłaszają upadek Burbonów – oddając się pod panowanie korony angielskiej, gotowej bronić niepodległości wyspy.
 
Kontekst międzynarodowy nie sprzyja jednakże secesji Sycylii – Ferdynand II dławi powstanie manu militari, zdobywając przydomek «króla bomby», a prasa angielska opisuje go jako krwawego oraz nieliberalnego despotę. Więzienia, które juz w owych czasach były głównym centrum propagacji mafii, napełniają się «liberałami-patriotami» oraz (zwanymi «i picciotti») młodymi szerogowcami mafii – zjednoczonymi wspólnym pochodzeniem masońskim. Umacniają się więzy, które już wkrótce staną się dla nich użyteczne.
 
Stosunki pomiędzy Neapolem i Londynem, które zepsuły się podczas tzw. «Wojny o siarkę», pogarszają się jeszcze bardziej, przekonując Ferdynanda II o tym, że stosowną rzeczą będzie wzmocnienie relacji z Rosją – ówczesnym zaciekły rywalem geopolitycznym Anglików. Są to lata tzw. Wielkiej Gry pomiędzy Londynem i Sankt Petersburgiem, podczas której obydwa mocarstwa walczą w Euroazji o dominację nad światem.
 
 
Kiedy w roku 1853 wybucha wojna krymska, Królestwo Obojga Sycylii pozostaje niewzruszenie neutralne, w związku z czym nie pozwala na zawinięcie do swych portów oraz uzupełnienie zaopatrzenia udającym się w kierunku Sewastopola statkom angielskim i francuskim. Lord Palmerston – premier angielski stwierdza bez cienia wątpliwości, iż Królestwo, pomimo dużego oddalenia geograficznego, stało się wasalem Rosji.
 
W «Wojnie Wschodniej» bierze natomiast udział Królestwo Sardynii, umożliwiając w ten sposób jego premierowi – Camillo Benso di Cavour przyjęcie roli protagonisty w nadchodzącej reorganizcji Włoch.
 
Historiografia potwierdza, że Cavour – będący znakomitym realpolitiker'em – nie planował jedności Włoch, ale integrację celną, gospodarczą i wojskową trzech regionów autonomicznych, tj. Królestwa Sabaudzkiego rozszerzonego na całą Północ Włoch, Państwa Kościelnego i Królestwa Burbonów. Rozwiązanie to, choć gorąco popierane przez Francuzów i Rosjan, miało swego wroga w Anglikach, zdeterminowanych jak chodzi o zniszczenie władzy świeckiej Kościoła Katolickiego i zastąpienie nielojalnych względem nich Burbonów bardziej pewnymi Sabaudami, będącymi tradycyjnymi sojusznikami Anglii już od wieku XVIII.
 
Faktycznie, w roku 1860, «Anglik» - Giuseppe Garibaldi, mason 33 stopnia, świętowany jako «bohater dwóch światów» przez prasę angloamerykańską – przybija do sycylijskiej Marsali (angielskim lennie jak chodzi o produkcję win), zabezpieczany przez 2 kanonierki angielskie Argus i Intrepid. Wydarzenie odbywa się przy całkowitym braku reakcji ze strony burbońskiej marynarki wojennej, jako że masoneria przejęła rzeczywistą kontrolę tak sił zbrojnych jak i najwyższych władz państwowych. Drogi i wielkie miasta przeszły pod kontrolę przestępczości zorganizowanej. «I picciotti», działający w porozumieniu z baronami pomagają w wojsku Garibaldiego.
 
Królestwo Obojga Sycylii – opróżnione przez państwo równoległe rosnące w państwie fasadowym – przestaje istnieć w oka mgnieniu. Również Reggio Calabria nie stawia jakiegokolwiek oporu, a Neapol pogrąża się chaosie, pozwalając by próżnię władzy wypełniła camorra, zadowolona z możliwości przyjęcia Garibaldiego z jego wojskiem.
 
W ten oto sposób rodzi się Królestwo Włoch, które do dnia dzisiejszego płaci cenę swego grzechu pierworodnego. Jest to Państwo strukturalnie słabe, powstałe bez wejścia w posiadanie monopolu legalnej przemocy fizycznej, zmuszone do współistnienia z dwoma bliźniakami syjamskimi, tj. mafiami i masonerią spekulacyjną, które są niczym innym jak pospolitymi narzędziami w rękach Imperium Brytyjskiego, czyli tych, którzy faktycznie doprowadzili do powstania zjednoczonych Włoch.
 
Londyn z pewnością nie jest przepełniony szlachetnymi uczuciami: wyrzucił prorosyjskich Burbonów po to, by zastapić ich wiernymi mu Sabaudami; stworzył na południe od Alp państwo – potęgę średniej wielkości, w celu przeciwstawienia go Francji. Londyn powołał do życia państwo wystarczająco silne do samodzielnego stania na nogach, ale jednocześnie w takim samym stopniu słabe, by nie zagrażało jego dominacji na Morzu Śródziemnym.
 
Te same mafie, które przeżarły Królestwo Obojga Sycylii, pozostały w spadku zjednoczonemu Państwu Włoskiemu. Jest to zatruta spuścizna, służąca do realizowania niekończącej się destabilizacji włoskiego Południa, tak, by nigdy nie było w stanie wykorzystać swego gigantycznego potencjału geopolitycznego, właściwego forpoczcie nakierowanej na Suez, Wschód i Afrykę Północną.
 
Mafie jako angielskie narzędzie destabilizacji nie są wyłączną specyficznością południowych Włoch. Należy pamiętać o chińskich Triadach, które w Niebiańskim Imperium handlują tym samym opium, z racji którego Londyn w latach 1839 – 1842 toczył wojnę. Analogie istniejące pomiędzy mafiami, jak zauważył to Giovanni Falcone, są wręcz niewiarygodne. Wymieńmy choćby: tatuaże, wzajemna pomoc, zmowa milczenia, rytuały inicjacji, najrozmaitsze stopnie afiliacji, struktura piramidalna. Także Triady są przestępczymi sektami paramasońskimi i nie jest przypadkiem, że kiedy komuniści w roku 1949 przejmą władzę – schronią się one w Hong Kongu, będącym kolonią brytyjską.
 
«Wice-Królestwo mafii», prefekt Mori i drugie lądowanie mafijne
 
Historyk Domenico Novacco pisze:
 
«Początek mafii zbiega się z wprowadzeniem do wspólnoty obywatelskiej systemu liberalnego i demokratycznego (...). Państwo liberalne i demokratyczne ustanawia prawa (statuty i konstytucje) oraz przyjmuje zobowiązanie, że będą one egzekwowane w jednakowy sposób w stosuku do wszystkich jego obywateli. Wobec tego rodzaju «roszczenia», mafia w państwie liberalnym prezentuje się jako coś nietypowego, jako usiłowania władzy lokalnej, jako mini-państwo, które nie wynosi się nigdy do rangi anty-państwa, ale jedynie do współ-państwa, do stanu rzeczy przyjętego, wyjątku dozwolonego i tolerowanego».
                         
Od chwili ogłoszenia konstytucji, sponsorowanej przez lorda Williama Bentincka – jak mogliśmy to zauważyć – mafia i «porządek liberalny» idą w parze. Nie ulega wątpliwości, że «liberalne Włochy» założone w roku 1861 są podatnym gruntem dla rozwoju przestępczości zorganizowanej. Mafia, camorra i 'ndrangheta potężnieją w regionach, do których należą, jako państwa równoległe w stosunku do organizmu zjednoczonego, i prosperują lepiej niż w czasach Królestwa Obojga Sycylii. Masoneria i mafie – organizmy pobłogosławione przez Londyn są motorem liberalnych Włoch – organizmu, który często wydaje się być bliski upadku sprowokowanego od wewnątrz. Mafia przyczynia się do tego, by Włochy trwały w nieprzerwanym stanie fibrylacji, kierując dla przykładu rewolucją «sette e mezzo», która w roku 1866 sparaliżowała Sycylię – będacej prawie że precedensem dla roku 1992, który niedawno analizowaliśmy.
 
Fenomen mafii jest w miarę ograniczony dopóki pozostaje przy władzy Prawica historyczna hrabiego Cavour. W roku 1876, wraz nadejściem Lewicy historycznej, rozwój mafii staje się eksplozyjny.
 
W okresie gdy premierem rady ministrów Królestwa Włoch byli tacy masoni jak Agostino Depretis i Francesco Crispi zainaugurowane zostało «Wice-Królestwo mafii», które trwa od roku mniej więcej1880 do roku 1920. Państwo liberalne abdykuje na korzyść baronów i cała Sycylia – oficjalne zarządzana przez Rzym – jest w rzeczywistości lennem anglo-mafijnym. Londyn nie ma potrzeby wyjmowania wyspy spod rządu centralnego, jak w czasach Ferdynanda II, ponieważ kontroluje ją de facto – za pośrednictwem zbrodniczej sekty paramasońskiej. Jest to ta sama organizacja, która w USA przyjmuje takie sugestywne nazwy jak «Czarna Ręka» czy «Bezimienni Zabójcy». Kiedy w roku 1909 Joseph Petrosino – komisarz policji ląduje w Palermo by przeprowadzić śledztwo na temat powiązań mafii amerykańskiej z sycylijską, «i picciotti» bez skupułów mordują go strzałem w głowę.
 
Transformizm parlamentarny epoki Giolittiego jest podatnym gruntem dla rozwoju świata przestępczego, który ma decydujące znaczenie dla wyborów posłów z gęsto zaludnionych regionów południowych.
 
 
Zmianę można zauważyć po marszu na Rzym z roku 1922. To prawda, że Benito Mussolini – stary znajomy Londynu już od czasów I wojny światowej i kampanii interwencjonistycznej organu “Popolo d’Italia” – zdobywa prezydenturę Rady Ministrów przy znaczącym wsparciu Anglików oraz masonerii z Piazza del Gesù (Wielkiej Loży Włoch), jednakże będzie chciał jak najszybciej wyemancypować się spod ich wpływów.
 
 
Faktycznie, zabójstwo Giacomo Matteottiego w roku 1924 może być uważane za pierwszą próbę, ze strony Anglików, obalenia Mussoliniego i z pewnością wpłynęło ono w roku 1925 na decyzję zlikwidowania wolnomularstwa (chociaż wielu masonów pozostało w rządzie, a przede wszystkim Dino Grandi).
 
 
Oczywiście, Mussolini – wierny maksymie «Wszystko w Państwie, nic poza Państwem, nic przeciwko Państwu» - nie akceptuje współżycia z instytucjami równoległymi w stosunku do rządu, takimi jak mafia. W październiku 1925 roku mianuje Cesare Mori prefektem Palermo, który – wykorzystując dane mu przez Mussoliniego uprawnienia nadzwyczajne – w mniej niż 4 lata zadaje strukturze Cosa Nostra dotkliwy cios. W roku 1927, sąd w Termini Imerese skazuje 140 mafiozów na surowe kary.
 
Tym, kto napiętnuje rząd Włoch jest Wielka Brytania. Ambasador Ronald Graham pisze do premiera Chamberlaina:
 
«Pan Mori z pewnością przywrócił porządek (...). Wyeliminował mnóstwo mafiozów i autokratów, jak również wiele osób niewinnych, czego dokonał bardzo wątpliwymi środkami – włącznie z dowodami sfabrykowanymi przez policję oraz masowymi procesami».
 
Mafia i masoneria – nierozłączne siostry – zapadają więc w «sen», czekając na wybudzenie we właściwym momencie. Dokładnie tak samo jak w czasach wojen napoleońskich, pojawią się one na Sycylii razem z Anglikami, którym tym razem towarzyszyć będą również amerykańskie siły zbrojne.
 
Jest rok 1943: mafia – za pośrednictem Lucky Luciano – nie tylko ułatwia zdobycie wyspy, ale także jest obecna podczas podpisywania rozejmu w Cassibile, w osobie o nazwisku Vito Guarrasi. Guarrasi spokrewniony jest z pochodzącym z okolic Palermo, jednym z najważniejszych bankierów włoskich – Enrico Cuccia.
 
 
Dopóki tzw. «kontynent» (czyli półwysep) okupowany jest przez Niemców, Angloamerykanie kultywują powracający plan oddzielenia Sycylii od Włoch. Są to złote czasy dla separatyzmu i bandyty Giuliano – podupadające stopniowo w miarę jak wojska aliantów przesuwają się w kierunku północy Kraju.
 
 
Ale dlaczego zadawalać się samą Sycylią, kiedy – jak we wcześniejszej dobie liberalnej Włoch – istnieje możliwość zbudowania – za Państwem fasadowym – drugiego Państwa, kierowanego przez mafie i masonerię?
 
W ten sposób rozpoczyna się długi sezon «tajemnic włoskich», w którym – podczas realizacji dziesiątków zabójstw i zamachów – mafia, camorra i 'ndrangheta pojawią się u boku «odchylonych» służb wywiadowczych oraz loży masońskich: od katastrofy lotniczej, w której umiera Enrico Mattei, po bomby z roku 1993; od uprowadzenia Aldo Moro po porwanie radnego z Kampanii – Ciro Cirillo.
 
Jak ustaliliśmy, powstanie mafii jest wytłumaczalne, jako że już od ich początków, mających miejsce w pierwszej połowie wieku XIX, są one niczym innym jak tajnymi stowarzyszeniami paramasońskimi – zbrodniczymi i posłusznymi angielskim oraz amerykańskim lożom masońskim.
 
Potwierdził to – współpracujący z włoskim wymiarem sprawiedliwości – 'ndranghetista Giovanni Gullà, wyjaśniając śledczym mechanizmy gangu (wewnętrznego) noszącego nazwę «Mamma Santissima» (albo «La Santa»).
 
Nowo powstała sekta 'ndranghety w sposób zdecydowany przyczyni się do wprowadzenia w życie strategii napięcia. Oto, co stwierdził Gullà:
 
"«La Santa» wytłumaczalna jest w kontekście «tajnych stowarzyszeń». O stworzeniu struktury władzy utajnionej dla innych (członków 'ndranghety) zadecydowano w celu osiągnięcia większych korzyści. (...) Mogę z przekonaniem potwierdzić, że «La Santa» - w kategoriach tajnych sekt – jest dokładnym odpowiednikiem masonerii ukrytej w relacji z wolnomularstwem oficjalnym. (...) Należy wyjaśnić, że członek 'ndranghety nie może być masonem, ale ten zakaz odnosi się jedynie do tzw. 'ndranghety «mniejszej» i masonerii oficjalnej. Jak powiedziałem już wcześniej, «La Santa» jest strukturą tajną mieszczącą się w 'ndranghecie – z tego powodu, jeżeli zasada wzajemnej pomocy może być realizowana poprzez wejście masonów do organizacji i na odwrót – nie wolno tolerować jakiejkolwiek przeszkody na drodze ku temu»".
 
 
«La Santa» jest elitą 'ndranghety, stworzoną w latach '70 wieku XX, odwołującą się do 3 osobistości historycznych – wszystkich trzech z okresu włoskiego Risorgimento, będących masonami (wysokiej rangi) i znakomitymi znajomymi Londynu: Giuseppe Garibaldi, Giuseppe Mazzini oraz Alfonso La Marmora.
 
 
Stwierdziliśmy, że rozwój mafii zbiega się z rozprzestrzenianiem się porządku liberalnego, który stanowił pax britannica od wojen napoleońskich po rok 1945 oraz pax americana od roku 1945 po dzień dzisiejszy.
 
Jest to system międzynarodowy, który wszedł w fazę nieodwracalnego kryzysu – system zmiażdżony przez kryzys kapitalizmu anglosaskiego i pojawienie się na scenie politycznej nowych potęg.
 
Upadek dominacji angloamerykańskiej powinien zostać użyty do likwidacji tych tajnych stowarzyszeń paramasońskich, które od 2 wieków korodują tak włoskie Południe jak i całe Włochy, uniemożliwiając wykorzystanie ich gigantycznego potencjału, jakim jest bycie mostem pomiędzy Europą i Azją.
 
***
 
VIDEO nagrane przez policję: Przysięga afiliacji do struktury «La Santa»
 
 

 

Wybór tekstów, tłumaczenie i opracowanie: RAM

Rozpowszechnianie treści przetłumaczonych artykułów (z podaniem nick'a autora tłumaczeń i wskazaniem adresu tekstu źródłowego) jest dozwolone wyłącznie na darmowych platformach elektronicznych.

 

KOMENTARZE

  • @ Autor
    "Upadek dominacji angloamerykańskiej powinien zostać użyty do likwidacji tych tajnych stowarzyszeń paramasońskich, które od 2 wieków korodują tak włoskie Południe jak i całe Włochy..."

    Żeby "tylko" Włochy to jakoś można byłoby to "załatwić"... :-(

    Oczywiście 5*

    Ukłony
  • M.A.F.I.A. = Mazzini Autorizza Furti Incendi Avvelenamenti (eng: Mazzini Authorizes Thefts, Fires and Poisonings).
    .

    http://modernhistoryproject.org/mhp?Article=FinalWarning&C=1.2

    pol: Mazzini Autoryzuje Rabowanie, Podpalanie i Trucie = M.A.F.I.A.



    Giuseppe Mazzini Freemason 33 Stopnia, Przywódca Rewolucyjny -


    Po śmierci Adama Weishaupta został wyznaczony na głowę Zakonu ILLUMINATII -


    Założył "Mafię" (M.A.F.I.A.) we Włoszech.



    ..." In 1860, Giuseppe Mazzini had formed an organization called the 'Oblonica,' a name derived from the Latin 'obelus', which means: "I beckon with a spit (dagger)."

    Within this group, he established an inner circle called the Mafia.

    About 1000 A.D., after the Normans had driven the Arabs out of Sicily, they established a feudal system.

    Overseers to guard each feudi were chosen from known criminals. Skirmishes between the Barons were fought by these criminals.

    Although feudal privileges were abolished in 1812, these overseers retained control of the land through leasing arrangements.

    It was this band of criminals that Mazzini gave the name 'Mafia', which was an acronym for Mazzini, Autorizza, Furti, Incendi, and Avvelengmenti.

    Known as the Mafiosi, they were authorized by Mazzini to commit thefts, arson and murder.


    It was this organization that came to America during the 1890's with the beginning of Italian immigration."



    Popiersie Mazziniego w Central Park, w New York.


    http://2.bp.blogspot.com/_X7igbyFfqhw/SF28-hhASWI/AAAAAAAAAZk/8mb0ZKrkbRE/s400/Mazzini,+NY.jpg


    While attending Genoa University, Giuseppe Mazzini became a 33rd degree Mason, and joined a secret organization known as the Carbonari (their stated goal in 1818: "Our final aim is that of Voltaire and of the French Revolution -- the complete annihilation of Catholicism, and ultimately all Christianity."), where he became committed to the cause of Italian unity. In 1831 he was exiled to France where he founded the 'Young Societies' movement which included Giovane Italia (Young Italy), Young England, etc. This group united those who wanted to achieve unification through force. Mazzini moved to England in 1837 then returned to Italy in 1848 to lead the revolution against the Austrians. Again he was exiled. In the 1850's he led more revolutionary activities, and through his actions Italy became united in 1861 as a single kingdom rather than the republic envisioned by Mazzini. Mazzini, who became known as the 'Evil Genius of Italy,' tried to carry on the activities of the Illuminati through the Alta Vendita Lodge, the highest lodge of the Carbonari. From 1814-48, the group known as the Haute Vente Romaine led the activities of most of Europe's secret societies. In April, 1836 the head of the Haute Vente, whose pseudonym was 'Nubius,' wrote to 'Beppo': "Mazzini behaves too much like a conspirator of melodrama to suit the obscure role we resign ourselves to play until our triumph. Mazzini likes to talk about a great many things, about himself above all. He never ceases writing that he is overthrowing thrones and altars, that he fertilizes the peoples, that he is the prophet of humanitarianism..."



    Mauzoleum Mazziniego na cmentarzu Staglieno w Genoa, Italy.

    (zwróćcie uwagę na dwa pillary Masononi Uwielbiają Jachin(a) i Boaz(a)




    http://1.bp.blogspot.com/_X7igbyFfqhw/SF28pNitAuI/AAAAAAAAAZc/vTXL8sVXuoo/s400/Mazzini+Tomb.JPG





    .

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031